birey...

Gercekten insan yalniz kalamaz mi? Insan sosyal varliktir falan olgularini tartisasim geldi de... Ewet cevren kalabalikken daha mutlu gorunuyosun ama acaba bu mutluluk gercek mi? Yani yalnizliktan gelen mutsuzluk aslinda tek basina kalmaktan cok, cevrendekilerin seni yalniz biraktiklarindan kaynaklaniyo olabilir mi? Cevresinde kimse olmayan ve olmamasina alismis bi insan daha mutlu olur gibime geliyo..

Ewet genel olarak asosyal bi insanim ama sanki yalniz basimayken daha iyi idare ediyomusum gibi gelmeye basladi bu aralar.. Bide surekli cevremdekilerin hareketlerinden rahatsizlik duymaya basladigim icin sonunda tam anlamiyla tek basima kalicakmisim gibi geliyo. Isin daha garip olan kismi sanki oyle daha mutlu olacakmisim gibi bi durum var.. Eger tek basina yasanabiliyosa, bu riski goze almaya meyilliyim.. (Bu arada demin farkettim, tam tek basina olmuyo, ailen her zaman yaninda oluyo...)

Fazla mi kusursuz birilerini istiyorum, yoksa gercekten cevremdeki insanlar bana gore degil mi bunu cozmem gerekiyo sanirim... Gecen sefer yazdigim gibi yeni gecis surecine girdik sanirim... Bi nevi refreshment time oldu galiba... Nese hayirlisi.. Cozunce haber veririm...
--
Tutku Tuzlu
Tt "The Only One"
--
PS: Kimse kisisele indirgemesin... Vardir kafamda bisey ama bu illa sen sen sen olucaksin diye bisi yok.. Burdaki butun yazilarda sizden bisi olabilir ya da olmayabilir, cok kasmayin... Kasinca benim gibi oluyosunuz :))